Οι φωτογραφίες είναι ματιές των αναμνήσεων για τους παλαιότερους και ματιές της φαντασίας για τους νεότερους, αποτελούν στιγμιότυπα του τόπου μας και του τρόπου μας δηλαδή της ιστορίας μας και του πολιτισμού μας και έχουν αποθανατιστεί πρόσωπα δικά μας, παππούδες και γιαγιάδες, γονείς, συγγενείς φίλοι και συγχωριανοί, και βασικότερο οι φωτογραφίες είναι φορείς μνήμης και γνώσης, στοιχεία τεκμηρίωσης και σύγκρισης του παρελθόντος και του παρόντος μας. Η φωτογραφία είναι μέσο επικοινωνίας, μία μορφή γλώσσας. Είναι η γλώσσα που φέρνει κοντά μας το προσωπικό μας παρελθόν, αυτό που έχουμε ζήσει αλλά έχουμε χάσει, και το παρελθόν που δε γνωρίσαμε ποτέ και δε θα μπορούσαμε ποτέ να γνωρίσουμε ένα παρελθόν έξω και πέρα απο μάς. Καθώς στο ιστορικό γίγνεσθαι εμείς ζούμε μονάχα το παρόν, η φωτογραφία μάς επιστρέφει τη ροή του χρόνου, που μας αφαιρεί ο ίδιος ο χρόνος. Θα μπορούσε το χθες να υπάρχει μόνο ως ανάμνηση αλλά θα ήταν θαμπή. Οι αναμνήσεις είναι πάντα θαμπές. Κουβαλάνε μαζί τους τη φθορά του χρόνου. Οι φωτογραφίες κουβαλάν τα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους του χρόνου.

Translate

Το “Μαρτάκι”: Το παραδοσιακό βραχιολάκι του Μαρτίου

 


Με τον ερχομό του Μαρτίου, ένα από τα πιο όμορφα και διαχρονικά ελληνικά έθιμα κάνει ξανά την εμφάνισή του. Το γνωστό «Μαρτάκι» ή «Μάρτης», το μικρό βραχιολάκι από κόκκινη και άσπρη κλωστή, φοριέται κάθε χρόνο την 1η Μαρτίου από μικρούς και μεγάλους σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και συνδέεται με την προστασία από τον δυνατό ήλιο της άνοιξης. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, οι μητέρες έδεναν στα παιδιά τους το βραχιολάκι για να προστατεύσουν το πρόσωπό τους από τον πρώτο ανοιξιάτικο ήλιο, που θεωρούσαν πως μπορούσε να «κάψει» το ευαίσθητο δέρμα. Το «Μαρτάκι» αποτελείται συνήθως από δύο χρώματα: το κόκκινο και το άσπρο. Το κόκκινο συμβολίζει τη ζωή, τη δύναμη και την υγεία, ενώ το άσπρο την αγνότητα και την καθαρότητα. Ο συνδυασμός τους θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και προστασία σε όποιον το φορά. Σύμφωνα με το έθιμο, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, αφαιρούμε το "Μαρτάκι" και το ρίχνουμε στη "Λαμπρατζιά" για να καεί μαζί με τον Ιούδα. Αυτό το συνηθίζουνε στην Κύπρο, ενώ σε άλλες περιοχές της Ελλάδας ή των Βαλκανίων, το Μαρτάκι το βγάζουν στο τέλος του μήνα ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν εμφανιστεί το πρώτο χελιδόνι, ώστε να το πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τις φωλιές τους. Επίσης, το κρεμάνε πάνω σε κάποιο δέντρο για να φέρει καρποφορία,συμβολίζοντας έτσι τον ερχομό της άνοιξης. Παρά το πέρασμα των χρόνων, το έθιμο του «Μαρτιού» συνεχίζει να διατηρείται ζωντανό, θυμίζοντας τη σύνδεση των ανθρώπων με την παράδοση, τη φύση και την αλλαγή των εποχών. Ένα μικρό βραχιολάκι που κουβαλά μέσα του μεγάλη ιστορία και συμβολισμό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: